Давид, если прочитаешь эту тему, знай, что твоим новым (и старым) произведениям здесь всегда рады. А еwе, у меня для тебя сюрприз есть. Надеюсь, ты найдешь нас![]()
Давид, если прочитаешь эту тему, знай, что твоим новым (и старым) произведениям здесь всегда рады. А еwе, у меня для тебя сюрприз есть. Надеюсь, ты найдешь нас![]()
Я Давида знаю только виртуально, но также знаю, что он пишет просто замечательные стихи на армянском. Вот и надеюсь, что сможем восстановить с ним контакт.
Հազար բարին էս ֆորումին ու իրա անդամներին:
Վիտամինկա ջան արդեն ասել եմ, որ հիմա համարյա չեմ գրում, բայց քանի որ էս թեման բացել ես, վերջին գրածներիցս մեկը դնում եմ հիմա: Շատ-շատ ու շատ շնորակալ եմ, որ ինձ հիշել ես, հերիք չի, հլը մի հատ ել տեմա ես բացել իմ համար:
В таком случае, вот перевод одного из твоих стихов. Когда поймешь какого, можешь запостить его, чтоб народ смог оценить скромный перевод)
Мне судьбою видать предназначено
Нести груз тоски и печали,
А сердечко по жизни скучает
Да рвется в любви сладкие дали.
Но я порву все нити
С моей неотрадной судьбой,
И отдамся слепо этой жизни
Чтоб жить ею единой, одной.
И чтобы любить всех женщин,
Что встречу на дороге жизненной,
И каждой из них сумасшедше
Дарить себя, как единственной.
էլի ու էլի շնորակալ եմ: Էն փաստը, որ գրածս գոնե մի հոգու մի փոքրիկ թրթիռ ա տալիս, արդեն արդարացնում ա գրելացավի գոյությունը, իսկ որ քո մտքով անցնում ա, որ թարգմանես, ուրեմն քո գոնե մի նյարդին կպել ա էդ, ու եդ գիտակցուն ինձ շատ բան ա տալիս, էդ թվում և գրելու մոտիվացիա:
Էս էլ բնագիրը.
Ինձ վիճակված է կրել
ձանձրույթի ու թախծի բեռը,
ապրելով հանդերձ՝ կյանքը կարոտել,
ու չվայելել իսկական սերը:
Բայց ես կխզեմ բոլոր
կապերս ճակատագրի հետ,
որ տրվեմ կյանքին՝ կույր, անմնացորդ,
որ ձուլվեմ նրա բջիջների հետ:
Որ սիրեմ բոլոր կանանց,
որ կյանքում կհանդիպեն ինձ,
և ամեն անգամ նվիրվեմ նրանց,
իբրև միակի՝ խելագարի պես:
Хорошо, раз уж по переводу узнал свой оригинал, значит перевод не такой уж страшный.![]()
Նոր թարգմանությունդ, իհարկե, շատ լավն ա: բայց ինձ թվում ա մի քիչ շատ ես բնագրից հեռացել: Մանավանդ առաջին տան 3-րդ, 4-րդ տողերը ուր բացի զուտ իմաստային տարբերությունից նաև հուզական երանգների տարբերություն կա.
Էս մի քիչ հուսահատության ու հիաստափության երանգ ունի,ապրելով հանդերձ՝ կյանքը կարոտել,
ու չվայելել իսկական սերը:
իսկ սա.
երազկոտության ու սպասումի:А сердечко по жизни скучает
Да рвется в любви сладкие дали.
Ես հասկանում եմ, էդպես արվել ա բանաստաղծության ձևը պահպանելու համար, բայց իմ կարծիքով (ու ոչ միայն իմ, դաժե Հյուգոն էլ էր իրա վախտով հետս համաձայն) պոեզիան իմաստային ու հուզական առումներով ա արժեվորվում, իսկ ձևը երկրորդական ա: Թարգմանելուց էլ, ավելի էական ա խոսքը թարգմանել նենց, որ նույն ասոցացիաներն ու նույն հույզերն առաջացնի, քան նենց, որ խոսքը նույն ձևի հնչի:
Բայց ես բանասեր չեմ, էնպես որ սա լրիվ դիլետանտի քննադատություն ա:
Амиго (26 Aug 07)
There are currently 25 users browsing this thread. (0 members and 25 guests)